Game of Thrones: The Long Night

Paasweekendje

Genietmomentjes #9

Genietmomentjes #8

Genietmomentjes #7

Pinksterweekendje (&kattenweekendje)

Paasweekendje

Bekogeld met een Ontbijtje

Zaterdag 11 maart, 20:25. Vriendlief en ik zitten op de bank met een drankje, te genieten van het heerlijke appartementje, en klaar voor de finale van Wie Is De Mol? We hebben er zin in. Dit seizoen van Wie Is De Mol? was ontzettend leuk en spannend; zo spannend zelfs, dat de spelers zelf ook tótaal geen idee hebben wie de Mol is. Alle drie de spelers zitten op een ander, sommigen hebben op het laatste moment nog een andere keuze moeten maken omdat "hun mol" er net voor de finale ineens uitging, waardoor het in tegenstelling tot voorgaande jaren een totaal mysterie is wie het afgelopen seizoen de opdrachten heeft gesaboteerd.

Enkele minuten voordat het programma begint, horen mijn vriend en ik een knal. En nog één. We kijken naar het grote raam in de huiskamer, waar we vrijwel precies naast zitten, en zien twee vlekken op de ruit. Dan volgen nog twee knallen; ééntje die nog een vlek op de ruit achter laat en ééntje die het zijraam "raakt". Huh?

We waren bekogeld. Bekogeld met eieren. Terwijl we verbaasd op stonden, konden we nog net drie tot vier gozertjes als zotten weg zien fietsen. Twee weekjes in het nieuwe appartementje, in die o zo leuke buurt in Breda (zoals iedereen ons vertelde), en we waren gewoon al bekogeld met eieren! Ik kan er nu (en toen eigenlijk ook al snel) om lachen. Kattenkwaad 2.0 (of in ieder geval, ik deed vroeger enkel een beetje belletje lellen, dus voor mij voelt dit als een stapje hoger; maar aan de andere kanten, gelukkig waren het geen stenen hè). Na het bellen van de huisbaas kwam de ramenwasser al snel de ramen wassen, dus gelukkig hoefden we er niet al te lang tegen aan te kijken.

Maar nondeju, dat het nou precies enkele minuten voor het begin van de finale van Wie Is De Mol? moest gebeuren...

Liefde in Amsterdam

Net voordat vriendlief de sleutel van het appartementje kreeg (lees: een dag), hadden we nog een dagje in Amsterdam gepland. Dinsdagavond 24 januari hadden we een cabaretvoorstelling gepland, namelijk een show van Ronald Goedemondt (geniaal), en van mijn ouders hadden we een nachtje in een hotel in de buurt cadeau gekregen. Dus woensdag hebben we door de hoofdstad van ons land gebanjerd. We bezochten het Paleis op de Dam, boekenzaak Scheltema, een lekkere lunchtent en hebben vooral veel rondgewandeld.

Genietmomentjes #6

Oud en Nieuw

Oud: 

Student zijn. In maart 2016 behaalde ik mijn Master of Science diploma Bedrijfscommunicatie en Digitale Media. Na vierenhalf jaar studeren aan de Universiteit van Tilburg was ik dan toch eindelijk student-af. Ik heb een onwijs leuke tijd gehad op de universiteit; hoewel studeren niet altijd over rozen gaat (vooral de master viel me erg zwaar en de tentamen- en deadlineweken waren nooit feestjes) vond ik het echt heel tof; ik kan nog steeds met plezier terug denken aan interessante colleges die ik gevolgd heb, vooral in mijn master, of jezelf compleet onderdompelen in een leuk onderwerp voor een paper. Ook de vrijheid die bij studeren komt kijken, is natuurlijk heerlijk.

Nieuw: 

Een fulltime baan. Maanden keek ik er tegenop een fulltime baan gerelateerd aan mijn studie te zoeken; voor mij voelde dit als de start van "het echte leven" en door enkele persoonlijke redenen vond ik dat heel moeilijk. Iets wat altijd een soort "ver-van-mijn-bed"-show was geweest, kwam ineens heel dichtbij. In oktober besloot ik dat het toch tijd werd te gaan zoeken; ik moest mezelf in het diepe gooien, anders zou ik het blijven uitstellen. Alsof karma aan mijn kant stond, kreeg ik via LinkedIn nog voor ik iets had ondernomen niet één maar twee berichten van bedrijven. Inmiddels (tevens nog enkele aanbiedingen later, ik weet niet wat LinkedIn ineens met mij heeft) heb ik een baan. 5 december ben ik bij een detacheringsbedrijf begonnen en 19 december bij een project. Weliswaar elke dag een flink stuk rijden -gemiddeld 70 minuten enkele reis, 5 dagen in de week-, maar ik ben enthousiast. Een tof team, een interessante en uitdagende baan en een fijn salaris. 

Oud:

Mijn bijbaantje bij de plaatselijke supermarkt. Doordat ik nu een nieuwe baan heb, heb ik afscheid moeten nemen van mijn trouwe bijbaantje. Na acht en een half jaar trouwe dienst heb ik mijn collega's, klanten en werkzaamheden achter me gelaten. Hoewel me dit eerst ontzettend tegenstond (na zo lang hetzelfde voelt alles wat anders is raar), mis ik het nu geen seconde (behalve enkele leuke collega's). Ik heb er een top tijd gehad maar het hoofdstuk is afgesloten. 

Nieuw:

Een auto. Voor die verre vaste baan moest ik natuurlijk wel een vervoersmiddel aanschaffen; begin december kocht ik een heel fijn Opel Corsaatje. Ik ben nog steeds in de zevende hemel. Mijn autootje rijdt heerlijk en alleen het idee al dat die van mij is, maakt me wonderlijk blij. Ik zing ontzettend vals mee met muziek, luister(de) met veel plezier naar 3FM Serious Request en de Top 2000, luister naar audioboeken, eet snoepjes en drink koffie; ik vermaak me wel. Openbaar vervoer? Fietsen? Lopen? Voorlopig laat ik mijn autootje niet meer alleen. 

Nieuw:

Hardlopen. Officieel ben ik er eind 2015 mee begonnen, maar in 2016 heb ik het doorgezet. Tijdens de zomer weliswaar een paar maanden op een laag pitje, maar gestopt ben ik niet. Ik heb twee keer meegedaan aan "officiële loopjes" (beide 10 kilometer) en heb zowel alleen als met mijn vader behoorlijk wat kilometertjes gemaakt. Ik hoop dat ik in 2017 ook nog minimaal één keer per week (hopelijk twee tot drie keer per week) blijf hardlopen en misschien zelfs mijn uiterlijke afstand kan vergroten. Nu ik net aan een nieuwe baan ben begonnen die behoorlijk wat tijd en energie van me eist, vind ik het weer moeilijker, maar ik hoop in januari de draad weer goed op te kunnen pakken en mijn ritme te vinden.

Hebben er nog spannende veranderingen plaatsgevonden in jouw jaar?

Een Ode Aan Mijn Eerste Auto

Ik had geen haast om je te vinden, maar op zoek was ik wel. Toen ik erachter kwam dat ik in Eindhoven kon beginnen bij een nieuwe baan, wist ik gelijk dat ik je nodig had voor die vele kilometers die in de toekomst lagen. Aantrekkelijk, zuinig, comfortabel, niet te duur en klaar voor een lange relatie; dat is wat ik zocht. En toen vond ik jou.

Het was liefde op het eerste gezicht. Ik wilde je voor het idee nog even uitproberen, maar eigenlijk was ik al verkocht. Helaas kon ik je niet gelijk meenemen, maar na een weekje wachten en smachten was je de mijne. Mijn Pepper Dust Opel Corsa; ik hoop dat we een goede tijd tegemoet gaan. Ik kom voorlopig in ieder geval niet van mijn roze wolkje af. 

Een Origineel Schapenvachtje

Ook ik ben ervoor gevallen. Al jaren fluistert dit witte furry vachtje mijn naam, elke keer als ik de door de Zweedse meubelgigant loop.

De IKEA is voor mij echt een winkel die of de plank totaal misslaat of me helemaal inpakt met aantrekkelijk ingerichte interieurvoorbeelden. Van die klassieke #interiourgoals Instagram plaatjes waar ik mezelf al helemaal in zie zitten, met een boekje, een drankje en een hapje, maar die in je eigen woonkamer toch altijd anders uitpakken. Ook dat unieke kastje of die originele poster ga je er niet vinden; de écht leuke IKEA dingen heb je al in de huiskamers van acht van je vrienden gezien. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb mezelf nooit geprezen om mijn originele ideeën qua interieur; voor leuke posters wil ik nog wel een uitzondering maken via Etsy, maar ik zie mezelf gerust in een #zelfontworpen #creabea #lifestylegoals #tumblr woonkamertje met IKEA meubels zitten. Misschien niet álles, maar de leuke kastjes hier en daar of een mooie lamp, jazeker.

Maar, ik ben dus gevallen voor het klassieke LUDDE schapenvachtje. Ik heb al jaren een heerlijk zacht furry kussentje (een vaste figurant in mijn boekenfoto's) waar ik nog steeds optimaal van geniet, dus toen ik afgelopen maandag mijn (voor mijn doen) riante salaris binnenkreeg omdat ik in augustus zoveel heb gewerkt, vond ik het wel tijd voor wat meer.

Dus bij deze welkom in de familie, LUDDE.

Een Verhaaltje over een Schoenen-stelende-opa en Vooroordelen

Ik werk met plezier in de supermarkt in mijn dorpje; voorheen als bijbaan naast mijn studie, inmiddels behoorlijk wat uurtjes totdat ik een studiegerelateerde baan heb. Behalve het leuke team, het gevarieerde werk en de lekkere broodjes die in mijn pauze oppeuzel, heeft dit werk nog meer leuke aspecten; soms vinden er gewoon opmerkelijke dingen plaats. Zoals mensen die trolleys vol met cashewnoten via de ingang naar buiten proberen te smokkelen zonder te betalen -gelukkige een onsuccesvolle poging overigens-, mensen met rare vragen (een fles chilisaus tonen met daarop een plaatje van een loempia met chilisaus eroverheen gegoten en aan mij vragen of de chilisaus ook over andere producten gebruikt kan worden... ja mevrouw, dat is slechts een serveertip...) of mensen die hun klacht toch origineel weten te brengen ("het is net de Efteling hier! jullie verkopen alleen maar sprookjes").

Zo ook afgelopen week. Wij verkopen ook non-food artikelen en ik ben daar vaak verantwoordelijk voor. Die betreffende ochtend had ik ook de nieuwe artikelen gevuld, waaronder schoenen die verpakt waren in schoenendozen. Ongeveer een uurtje na onze opening komt er een stel naar me toe met de mededeling dat ze net hebben gezien dat een man schoenen heeft gepast, vervolgens zijn oude schoenen terug in de doos heeft gedaan en daarna simpelweg is weggelopen en de doos heeft laten staan. Volgens hen stond de man al in de rij bij de kassa en kon ik hem herkennen aan, inderdaad, de nieuwe schoenen uit onze winkel.

Met mijn hart in mijn keel liep ik richting de kassa en ja hoor, daar stond de meneer. Een klein beetje te schijterig om dit alleen aan te pakken, liep ik naar mijn baas met de doos met oude schoenen. Samen hebben we de doos alsnog in zijn mandje gegooid, waarop mijn baas nog waarschuwend riep dat hij volgende keer de politie zou bellen (gelijk de politie bellen voelt een beetje overdreven en bovendien was de man officieel nog niet langs de kassa, dus eigenlijk had hij nog niets gestolen).

Het ironische aan dit verhaal, vind ik, dat de "dief" een oude, nette Nederlandse man was (of in ieder geval, dat gok ik dan maar op basis van zijn uiterlijk en uitspraak). Het stel dat mij echter netjes gewezen heeft op de poging tot diefstal, was van buitenlandse afkomst (nogmaals, dit gok ik op basis van uiterlijk, uitspraak en het hoofddoekje bij de vrouw). Hoewel ik mezelf probeer te weerhouden van vooroordelen (zo is mijn grootste ergerpuntje als mensen denigrerende grapjes maken omdat ik een vrouw ben of omdat ik blond ben), moest ik hier achteraf toch even om lachen. Toen ik het stel achteraf nogmaals bedankte voor hun attente opmerking, zeiden zij het zelf ook nog: "dat zou je toch nooit denken bij zo'n oude nette man?"

Genietmomentjes #5

LOVE: Stranger Things

We leven in een tijd van serie's. Bedrijven als Netflix en HBO overspoelen ons met fantastische, Oscar-winnende, intense maar vooral verslavende serie's die net zo goed als korte films beschouwd zouden kunnen worden. Aan de scripts, het camerawerk, de effecten en zelfs de bekende acteurs en actrice's die zich tegenwoordig graag in serie's laten zien, zul je in ieder geval niet zien dat het "slechts" om een serie gaat. Het wordt bijna een vorm van er wel of niet bij horen; je kan in 2016 echt niet meer normaal aan een gesprek meedoen, als je niets weet van Game of Thrones, Breaking Bad, Orange is the New Black of de nieuwste hype: Stranger Things.

3FM Awards

Mijn zusterlief en liefste schoonbroer gaven me niet alleen een ontzettend gaaf boek omdat ik mijn Master diploma behaalde (namelijk The Art of Language Invention), maar ook een dagje uit! En niet zomaar een dagje uit; samen met mijn zus stond tweede paasdag de 3FM Awards op de planning. 

Het "indoor festival" vond plaats in het TivoliVredenburg in Utrecht. Het gebouw was geheel toegankelijk en we konden van zaal naar zaal wandelen voor live optredens. Tussendoor waren er genoeg barretjes voor heerlijke drankjes en hapjes (zoals oesters uit de muur, very classy). Voor ons begon de dag met Diggy Dex, wat ik gelijk al een ontzettend gaaf optreden vond. Slaap Lekker, Ode aan het Leven en Ik Huil alleen bij Jou konden niet ontbreken; voor die laatste kwam Ali B zelfs het podium op. Daarna gingen we via een hip en spannend tussengangetje naar Indian Askin. Vervolgens met onze rosé biertjes door naar De Staat; waar het erg druk was, maar die live wel ontzettend goed waren. In de Grote Zaal hebben we vervolgens rustig naar Causes mogen luisteren. Voordat we naar Lucas Hamming gingen, doken we nog even bij Ronnie Flex en Lil' Kleine naar binnen en je kan alles over het duo zeggen, maar ze weten wel hoe ze een zaal op gang krijgen. Ook Lucas Hamming was ontzettend gaaf; vooral (terwijl het totaal niet de bedoeling was), toen het brandalarm afging en de mannen akoestisch (zonder akoestische gitaar) een nummer deden. Kippenvel momentje! 

De 3FM Awards zelf hebben we niet gezien; de mensenmassa voor de nog gesloten deuren was al zo intens, dat we daar geen zin in hadden. Dus toen maar naar ons "Plan B": The Common Linnets en Chef'Special. Vooral die laatste waren onwaarschijnlijk goed en ik heb nu nog meer zin om in mei met mijn zus naar een optreden van de band te gaan. 

Conclusie; een top dagje! Hieronder nog wat sprankelende foto's en korte video's.

♥ Master of Science ♥

Het is zo'n raar gevoel... Na zes jaar middelbare school en vier en een half jaar universiteit, ben ik vanmiddag officieel afgestudeerd. Vorig jaar behaalde ik mijn Bachelor en nu ben ik enkele uren verwijderd van het behalen van mijn Master. De 60 studiepunten zijn al binnen en ik hoef mijn scriptie niet officieel te verdedigen (slechts een korte presentatie), dus eigenlijk ben ik er al, maar het is voor mijn gevoel pas écht zo als ik mijn handtekening onder het diploma heb gezet en dat papiertje onder mijn arm mee naar huis kan nemen.

Hulptroepen voor de Zware Keuze's
Als je denkt dat het schrijven van een masterthesis en het volgen van vakken in combinatie met het uitvoeren van je onderzoek het moeilijkste is aan afstuderen, dan heb je het fout. Het moeilijkste komt op het punt dat je zeer fortuinlijk twéé jurkjes hebt gevonden die leuk zijn voor de diploma uitreiking, maar dan de keuze moet maken welke van de twee je ook daadwerkelijk gaat dragen. Ga je voor het blauwe, studentikoze jurkje (erg toepasselijk voor de situatie) of voor het zwarte, kanten jurkje. Mijn master heb ik in mijn eentje afgerond, maar voor dit dilemma had ik toch echt mijn hulptroepen nodig; ik schakelde mijn vriendinnen, mijn zus, mijn ouders en mijn vriend in en uiteindelijk was de stand duidelijk: 4-2 voor het zwarte jurkje (de enkele neutrale stemmen daargelaten). Soms moet je de zware keuze's in het leven overlaten aan anderen (#firstworldproblems).

Het Digitale Tijdperk 
Ook zoiets wat me nu pas opvalt; op sociale media zie ik vaak foto's voorbij komen van gebonden scripties met de mooie woorden "tot ziens scriptie, het gaat je goed!" en "eindelijk afgestudeerd!". Hoewel ik graag aan deze trend mee zou willen doen, komt het er bij mij niet echt van. Ik hoefde mijn scriptie namelijk enkel digitaal in te leveren. Het boekwerk (waarmee ik de afgelopen maanden veel tijd heb doorgebracht en toch treur ik geen moment om het afscheid) heb ik slechts gemaild naar mijn begeleider (die 'm weer heeft doorgestuurd naar mijn tweede lezer) en de universiteitsadministratie. En dat was het. Beetje sneu bijna. Ik ga mijn scriptie binnenkort vast nog wel uitprinten en binden, al is het alleen nog maar voor mezelf, maar een echte "tot ziens scriptie" is dan niet meer van toepassing. Ik kan me niet voorstellen dat dat op andere universiteiten of zelfs bij andere faculteiten heel anders zal gaan. Is er misschien een geheime memo rondgegaan? Waarin staat dat je als student vooral moet blijven doen alsof je je scriptie daadwerkelijk "ergens" heen stuurt? Hoe dan ook, ik heb 'm niet gehad.

Woorden van Dank 
Aangezien niemand ook daadwerkelijk mijn scriptie gaat lezen, wil ik hier toch nog een klein stukje uit mijn voorwoord plaatsen.

Daarnaast wil ik natuurlijk mijn familie bedanken. Zowel mijn ouders als mijn zus hebben me alle jaren van mijn studie gesteund, soms met kritische woorden maar vaker nog om me te ondersteunen. Daarnaast stonden ze ook altijd vooraan als ik voor onderzoekjes voor mijn studie enquêtes moest afnemen. Ook dank aan mijn “schoonbroer”, die na een gesprek over mijn masterscriptie met het idee kwam om YouTube te gebruiken voor de data. Tot slot wil ik mijn vriend bedanken, die altijd voor me klaar stond en geduldig afwachtte als ik weer eens geen tijd voor hem had.  

Genoeg gekletst, tijd voor een ieniemienie presentatie, wat mooie woorden van mijn begeleider, het papiertje waar het al die tijd om heeft gedraaid en vanavond een heerlijk etentje.

Genietmomentjes #4

Afstuderen

Ik ben een nachtbraker. Het liefst schrijf ik mijn papers 's nachts en tijdens het studeren voor tentamens kom ik na 21:00 pas echt op gang. Hoewel motivatie overdag zeer aanwezig kan zijn, zitten discipline en concentratie nog ergens in hoekjes boekjes te lezen. Tegen de avond realiseren beiden zich dat het nu toch echt moet gaan gebeuren en dan kunnen we met z'n vieren -motivatie, discipline, concentratie en ik- aan de slag. Zo ook nu met mijn masterthesis.

Ik vind mijn masterthesis nog steeds erg leuk en ik heb nog steeds het idee dat ik weet waar ik mee bezig ben, maar de stress begint toch wel een beetje toe te slaan. Ik wil graag voor de kerstvakantie een goede conceptversie af hebben en dat betekent dat ik nu al mijn tijd boven mijn toetsenbordje spendeer. Daarnaast volg ik colleges, schrijf ik financiële artikelen, drink ik Red Bull Sugarfree en kijk ik veel teveel YouTube videos. O, en ben ik naar Star Wars gegaan (je begrijpt dat ik daar hoe dan ook een uitzondering voor heb gemaakt). 

Het komt allemaal wel goed. Ik moet gewoon niet teveel stressen, maar ook niet te weinig want dan ga ik het schrijven weer teveel uitstellen. Hopelijk lees ik dit in februari terug al wetende dat ik het gehaald heb. Dat zou fijn zijn. Het feit dat mijn mogelijke afstuderen dichterbij komt voelt ontzettend raar. Aan de ene kant maakt het me zenuwachtig omdat ik het zo graag eind januari wil halen (en niet nog een kwartaal of semester later) en ik voor mijn gevoel nog zoveel moet doen. Aan de andere kant maakt het me zenuwachtig omdat dat betekent dat ik straks klaar ben met studeren. Voor altijd. Niet meer rondwandelen op de campus, in de collegezaal zitten en aantekeningen maken of thuis papers schrijven. Maar wel op zoek naar een full time baan. Pff.